Wil je ook zelfstandig werken aan jouw fysieke doelen zonder gezeur?
Direct Toegang
X
Wil je ook zelfstandig werken aan jouw fysieke doelen zonder gezeur?
50% Complete
Tijdens deze Gratis Videoserie maak je kennis met het optimaal leren eten en trainen zodat je echt grote stappen kunt gaan zetten in de richting van jouw fysieke doelen.Met onder andere: Omgaan met onbegrip vanuit je omgeving Wat te doen bij eetbuien? Eten rondom de training én voor het slapen gaan

Page content

GASTBLOGGER REBECCA: Een nieuwe start naar de JBC 2017

article content

GASTBLOGGER REBECCA: Een nieuwe start naar de JBC 2017

[vc_row][vc_column][vc_column_text]SheWolf Rebecca neemt jou in haar persoonlijke blogs mee op haar weg richting het bikini fitness podium. Zij is momenteel in voorbereiding op de JBC 2017.

 

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Halloooooo,

Welkom in het nieuwe jaar! Ik sta weer in de startblokken om jullie verder mee te nemen in mijn bikini fitness traject. Nieuw jaar, nieuwe kansen zullen we maar zeggen 🙂

In deze blog wil ik jullie meenemen in mijn leven van de afgelopen maand. Er is weer veel gebeurd. December was namelijk de meest moeilijke maand van dit hele traject, met veel twijfel en onzekerheid. Nu gaat het weer erg goed met me. Dus zet je schrap voor een partijtje mindfuck en welkom in de wondere wereld van Rebecca.

 

Moet ik wel doorgaan?

Zoals ik al zei was december echt een kutmaand. Ik voelde me erg overweldigd en ben vaker gevallen dan dat ik opgestaan ben. Als in: wanneer je bent gezonken tot de bodem, pak je een schep en ga je graven om nog verder te kunnen zinken. Daardoor ontstond er twijfel: moet ik wel voor de JBC gaan? Is het niet verstandiger om te stoppen?

Ik vind het zo lastig om in te schatten of ik gewoon lekker enthousiast aan het doorzetten ben of mezelf daadwerkelijk overvraag. Eigenschappen als perfectionisme, doorzettingsvermogen en koppigheid zorgen ervoor dat ik niet altijd op mijn eigen oordeel durf te vertrouwen. Ik kan namelijk gerust ver de grens overgaan en dat pas te laat doorhebben.

Ik kwam in dubio: ga ik nu mijn eigen grens over of laat ik me teveel beoordelen door negatieve gedachten en moet ik gewoon doorgaan? Dit is een heerlijke strijd in mijn hoofd tussen twee partijen (Ud en Bud heb ik ze maar genoemd). Altijd fijn als je hebt leren reflecteren tijdens je studie, nu kun je dat nooit meer uitschakelen, zucht.

 

Tegenstrijdige gesprekken in mijn hoofd

Hierbij een kijkje achter de schermen:

 

Ud zegt me zat ik mijn grens overga, maar niet op wil geven omdat ik te veel waarde hecht aan presteren. Jup, ik ben één van die personen die zijn identiteit koppelt aan prestaties. Ook al weet ik dit en probeer ik dit los te laten, het blijft een valkuil van me. Ik wil niet afhaken, ik wil niet falen, ik wil vooral niet de enige zijn die het niet haalt. Ik ga net zo lang door tot ik ook gepresteerd heb.

 

Bud zegt me dat het zo goed zou zijn om dit traject positief af te ronden. Om mijn ultieme doel te bereiken. Het zou toch jammer zijn als ik nu stop, terwijl het nog niet klaar is? Ik ben al zo ver gekomen…

 

Ud wijst me op wat dit traject met me doet. Hoe onzeker ik me erdoor kan voelen. Dat ik nog veel te dik ben voor zo’n wedstrijd, dat ik alleen zie wat ik allemaal fout doe, de walging die ik voel wanneer ik weer eens teveel gegeten heb, de onzekerheid als ik naar andere meiden kijk die al veel verder zijn en aan dezelfde wedstrijd mee willen doen, de boosheid op mezelf dat ik het niet allemaal goed doe.

 

Bud gaat hier tegenin door al mijn overwinningen op te noemen. Ik word hier niet alleen onzeker door, ik ben er ook juist veel zekerder door geworden. Ik had nooit kunnen denken dat ik zo ver zou komen. Dat ik 4/5 keer per week in de sportschool sta ongeacht de omstandigheden, dat ik zo sterk ben geworden, dat ik al zoveel afgevallen ben. Onzekerheid is geen eerlijke reden om op te geven!

 

Ud herinnert me weer aan wat iemand in de sportschool zei, wat me zo intrigeerde. “Het moet wel leuk blijven”. In eerste instantie vond ik het complete onzin en kon ik me er zelfs om frustreren. Niets is altijd leuk. Als je een groot doel wilt behalen dan moet je er ook voor willen lijden. Maar dit zinnetje blijft in mijn hoofd spoken. Vind ik het nog wel leuk om te doen? Waarvoor doe ik dit eigenlijk?

 

Bud: Omdat je gaat knallen! Omdat je daar straks op dat podium staat, met dat slanke en gespierde lijf waar je al zo lang zo hard voor werkt, in die mooie bikini die je al in huis hebt, met juichende en trotse familie in het publiek. Omdat dit je zo enthousiast maakt. Omdat dit je hartslag verhoogd als je erover nadenkt. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. We gaan ervoor!

 

Ud: Ja maar…

 

Bud: Niks te maren, gewoon doen wat je moet doen en gaan. BAM!

 

*Gaat er volledig voor*

*Eetbui*

*Kutgevoel*

 

Ud: zie je wel, ga je weer. Je kan dit niet. Wanneer besef je dat toch eens? Wanneer geef je nou op? Je overvraagt jezelf. Je moet ermee stoppen.

 

Bud: Maar ik wil niet stoppen. Ik wil het zo graag halen…

 

Ud: Maar je wilt ook zo graag rust. Als je stopt valt dit gedoe allemaal weg. Dan kun je gewoon eten, dan hoef je niet telkens te vechten. Oeehh, denk aan die lekkere chocola die je dan mag hebben. Of patat. Of pindakaas. Of een pot nutella. Of pizza. Laat het nou eens tot je doordringen dat je het op moet geven.

 

Bud: Nope, ik wil me niet tegen laten houden door één fout. Iedereen maakt weleens fouten, ik kan niet continue alles goed doen. Ik heb wel keihard gesport en heb al mijn schoolwerk afgemaakt. Ik ga me nu niet aan het twijfelen laten brengen hierdoor.

 

*Raapt zichzelf bij elkaar en gaat door*

 

Bud: Woaaaaahhhh, dit gaat lekker. Ik ben zo goed. Mega badass ben ik. Mwuhaha, mega baas!

 

*Stapt parmantig rond*

*Flikkert keihard om, want is vergeten dat ze haar veel te hoge poseer pumps aan heeft om te oefenen*

 

Ud: Zie je wel. Dit is nou een goed voorbeeld van de typische Rebecca die nooit genoegen neemt met “gewoon goed”. Je weet dat je niet op hakken kunt lopen en toch koop je de hoogste pumps die er zijn.

 

Bud: These pumps are made for walking, and that’s just what they’ll do. One of this days these pumps are gonna walk right over you.

 

Ud: Moet je er wel eerst op kunnen lopen muts!

 

Welkom in mijn leven. Ja, zo gaat het er echt aan toe. Deze conversaties in mijn hoofd vreten zoveel energie. Voor je het weet ga je het hele riedeltje weer af. Zo was ik na de feestdagen weer heel goed het nieuwe jaar begonnen. Een week hield ik mijn dieet vol en toen had ik weer te veel gegeten. Waar ik me zo goed voelde begon ik direct weer keihard te twijfelen. De negatieve spiraal is zo vaak afgedraaid dat ik er snel weer in gezogen word.

Wat doe ik eraan? Aan de ene kant vrij weinig: de gedachten komen sowieso wel. Toch ben ik me ervan bewust en probeer ik de gedachten ook tegen te spreken. Daarnaast probeer ik zo realistisch mogelijk te zijn in mijn beslissing om wel/niet voor de JBC te gaan. En ik probeer altijd weer door te gaan, zo snel mogelijk weer te doen wat ik moet doen.

 

Hoe sta ik er nu dan voor?

Nou momenteel ben ik ontzettend enthousiast bezig met mijn JBC prep! Ik sta te knallen in de sportschool en heb er waanzinnig veel zin in. Afgelopen week hebben Jeanet en ik het gameplan opgesteld qua dieet. Nadat ik gestopt was met de SAP prep, zou ik nog een paar weken op 1150 calorieën zitten, daarna zouden we dat gaan opbouwen.

Doordat ik regelmatig een eetbui had, wilde ik niet meer gaan eten. Ik heb dus 6 weken lang geprobeerd om zo weinig te eten. Door de slechte ervaring met de SAP prep en deze weken heb ik een heel extreem beeld gekregen van diëten. Ik durfde bijna niet meer te gaan eten, in de angst dat ik daarmee de volgende wedstrijd ook niet zou halen. Stom hè, want 1150 is echt veel te weinig.

Toen Jeanet vertelde dat ik op trainingsdagen 1600 zou gaan eten, viel ik bijna van mijn stoel. Zo veel? Nope, dit is helemaal niet veel, ik ben gewoon een beetje verpest. We zijn nu dus opnieuw begonnen. Voor mij voelt dit als een nieuw begin, een eerlijk begin van de JBC prep. Hierdoor zie ik het weer veel meer zitten. Ik weet dat dit echt wel weer naar beneden gaat, waarschijnlijk vanaf volgende week al weer, maar het gaf me even de rust dat het heus wel haalbaar kan zijn allemaal. Daarbij laten de metingen zien dat ik er nu net zo voor sta als 3 week voor de SAP cup. Nu heb ik nog 9 weken! Dus ik mag de moed niet zomaar opgeven.

 

Realistisch blijven

Daarbij wil ik wel realistisch blijven. Ik durf niet op mijn lijf te vertrouwen sinds het zo slecht ging bij de SAP prep en ik weet dat het heel pittig gaat zijn om de JBC prep te combineren met mijn stage. Daarom heb ik me nog niet ingeschreven. Ik ga eerst eens zien hoe het allemaal gaat. Wanneer het goed vol te houden is, ik er plezier in blijf hebben en mijn lijf meewerkt schrijf ik me over een maand in voor de JBC. Wanneer dit niet het geval is stop ik ermee.

Simpel als dat. Dan zie ik wel of ik ooit het opnieuw ga proberen en ga ik eerst andere doelen behalen, zoals het halen van mijn diploma. Deze instelling geeft mij ontzettend veel rust. En daardoor ook heel veel energie. Mijn passie voor de JBC komt weer helemaal naar boven. Zo erg, dat ik me afgelopen week stiekem al in wilde schrijven… Maar ik heb me ingehouden hoor. Ik wil echt verstandig blijven. Dit is nu mijn balans tussen mijn drang om te veel te willen en het gevaar om me te laten tegenhouden door onzekerheden.

 

Dit wil ik jullie niet onthouden..

Dus zo sta ik er momenteel voor. Voordat ik jullie weer een maand ga verlaten, vertel ik nog een paar verhaaltjes voor het slapengaan. Gewoon, omdat het kan.

* Ik stond laatst in de sportschool, zoals altijd als een malle tekeer te gaan. Toen vroeg iemand me of ik agressieproblemen had en daarom zo hard aan het trainen was. Een wedstrijd was volgens hem wel een andere logische reden, haha.

* Ik drink sinds het kouder is steeds meer thee, want geen calorieën. Nu dacht ik dat het een goed plan zou zijn om een thermoskan mee te nemen in de trein op weg naar school. Vooral slim, omdat ik zo onhandig ben. Resultaat: keihete thee knoeien, tweedegraadsverbranding op mijn lip en eerstegraads over mijn hele kin.

Maar je zit in de trein, dus wat doe je dan? Nou koelen met een blikje cola dat je mee hebt. Heel charmant, zo’n ding op je gezicht geplakt in de trein. Vervolgens kreeg ik een koelpack op school, heb ik daarmee nog twee oefentherapie gesprekken gedaan op school (haha, groot succes) en toen met dat ding op m’n kop terug naar huis en langs de huisarts. Gelukkig niets ernstigs en het genas goed.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text]* Ik heb dus echt keihoge poseerschoenen. Wel erg mooi trouwens. Ik moet er alleen nog op leren lopen, zodat niet alleen de schoenen er mooi uit zien maar ik ook. Ik draag ze nu elke dag als ik thuis ben. Erg charmant met sokken erin, want ik wil geen koude voeten en dat plastic is nog niet naar mijn voet gevormd dus doet pijn. R.I.P. mijn voeten.

Toen ging de deurbel, want de postbode was er met mijn Body en Fit shop pakket, jeeej. Ik strompel dus naar de deur en doe vrolijk open. Dan bedenk ik me hoe ik eruitzie: vest, zo’n lelijke wijde joggingbroek, knalgele sokken en glitterpumps. De postbode keek er wel van op…[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_single_image image=”18126″ img_size=”medium” alignment=”right”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]* Met grote blijdschap mag ik aankondigen dat ik sinds heden verenigd ben met mijn grote liefde. Afgelopen week zijn we weer bij elkaar gekomen, na een scheiding van een paar maand. Je kunt je voorstellen hoe gelukkig ik hiermee ben. Er gaat toch niets in het leven boven pindakaas <3.

Hmm, misschien is het wel zo goed om ook nog te vermelden dat ik heel blij ben met mijn andere grote liefde, degene met wie ik getrouwd ben? Aangezien hij het met mij moet overleven tijdens al dit gedoe? Degene die geen nutella meer eet, omdat ik me dan niet kan beheersen? Degene die me tijdens al mijn huilbuien vertelt hoe trots hij op me is en hoe trots ik op mezelf mag zijn? Degene die als ik het druk heb mijn kilo kip klaarmaakt? Ach wat, hij krijgt er een lekkere squatkont voor terug, dus dat is vast niet nodig.

 

Ik ga er weer voor!

Nou dat was het maar weer. Mijn humor is weer uitgeput en ik ook. Het is middennacht (oeps, sorry Jeanet) en ik moet nodig slapen. Hoe eerder ik slaap, hoe sneller ik mag ontbijten. Jup, vreetzak ten top. Tot volgende maand, dan horen jullie wel weer hoe het met me gaat. Als jullie vragen hebben of graag willen dat ik over een specifiek onderwerp vertel, laat dat dan gerust weten in een reactie.

 

Jodeflo (geen idee wat dat is maar het klinkt leuk),

Rebecca[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Comment Section

0 reacties op “GASTBLOGGER REBECCA: Een nieuwe start naar de JBC 2017

Plaats een reactie


*


Phoenix WebsitePhoenix Website